Taniec jazzowy nie jest – wbrew pozorom – tańcem, który narodził się w przeciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Jego tradycje są nieco dłuższe, albowiem sięgają schyłku dziewiętnastego stulecia. W tamtym czasie nie cieszył się on jednakże zbytnią popularnością, preferowano bowiem zdecydowanie bardziej klasyczne aniżeli nowatorskie formy. Dominującym wówczas tańcem był balet. Sytuacja zmieniła się dużo później, ponieważ mniej więcej w połowie wieku dwudziestego. A sprawczynią takiego właśnie stanu rzeczy była jazzowa muzyka, która robiła na świcie coraz to większą furorę. To z kolei pociągnęło za sobą następstwa odnośnie także tańca. Czym zatem charakteryzuje się taniec jazzowy? Przede wszystkim należy zacząć od tego, że opiera się na balecie, jednakże w przeciwieństwie do niego, nie uznaje jakichkolwiek konwenansów oraz ograniczeń, co jest typowe dla każdego tańca współczesnego. Wydawać się może, że taniec jazzowy to sztuka niezbyt skomplikowana, aczkolwiek są to niesamowicie mylące pozory. Taniec klasyczny określany jest także mianem akademickiego. Dla bardzo wielu osób jest równoznaczny z baletem, aczkolwiek pamiętać koniecznie należy, iż to nie jest wcale to samo. Za pojęciem baletu kryje się cały spektakl, jaki widz ma sposobność oglądać na scenie. Z kolei taniec klasyczny to technika uskuteczniana przez samych tancerzy. Korzeni tańca klasycznego upatrywać należy w tańcach dworskich epoki renesansowej, które największą popularnością cieszyły się we Francji za czasów panowania Ludwika XIV. Zasady zostały po praz pierwszy skodyfikowane w latach dwudziestych dziewiętnastego stulecia, a dokonał tego Carlo Blasis. Pochodził on z Włoch i był jednym z wybitniejszych tancerzy oraz choreografów z tego kraju. Stworzył on cały system bardzo precyzyjnie i szczegółowo opracowanych ruchów, jakie ciało może podczas tańca wykonywać. W kolejnych latach techniki te były doskonalone. Taniec klasyczny dominował przede wszystkim w dziewiętnastym wieku. Związanych jest z nim wiele znanych nazwisk.
sty 13