Pineapple Thief to jeden z tych zespołów, które startowały do kariery wzorując się i inspirując zespołem Porcupine Tree. Dziś oczywiście ma już własny styl, zaś według wielu miłośników rocka progresywnego jest to obecnie ciekawszy zespół niż ich pierwowzór. Pineapple Thief to wyjątkowo płodna grupa – wydaje nowe płyty studyjne niemal każdego roku, do tego zaś dokłada z reguły dodatkowy krążek z nagraniami, które powstają w ciągu siedmiu kolejnych dni po nagraniu głównej płyty. Ostatnią płyta Pineapple Thief wydana została w marcu tego roku, poprzednia – zaledwie sześć miesięcy wcześniej. Miłośnicy zespołu zwracają uwagę na charakterystyczny głos wokalisty, piękne melodie, rozbudowane aranżacje oraz ciekawą, specyficznie brzmiącą sekcję rytmiczną. We wrześniu 2008 roku zespół Pineapple Thief po raz pierwszy odwiedził nasz kraj, dając bardzo ciepło przyjęty i długo oczekiwany występ na festiwalu rocka progresywnego Ino-Rock w Inowrocławiu, u boku takich zespołów jak holenderski Focus oraz polskie Riverside i Quidam. Porcupine Tree już od kilkunastu lat należy do najściślejszej czołówki zespołów z kręgu rocka progresywnego. Jego kolejne płyty regularnie zdobywają najwyższe pozycje w podsumowaniach zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Wiele młodych zespołów grających rock progresywnych stylizuje się w początkowej fazie swojej kariery muzycznej właśnie na tę grupę. Założycielem i niekwestionowanym liderem zespołu jest Steven Wilson, który znany jest również ze współpracy jako producent z takimi zespołami jak deathmetalowy Opeth czy Anathema. Porcupine Tree to jeden z najczęściej koncertujących w naszym kraju zespołów progresywnych – jeden z koncertów w Warszawie został zresztą wydany na płycie. Porcupine Tree kilkukrotnie zmieniało styl swojej muzyki, który zresztą stale ewoluuje. Ostatnia płyta zespołu została nominowana do nagrody Grammy. Perkusista grupy Porcupine Tree – Gavin Harrison został zaproszony przez Roberta Frippa do uzupełnienia składu legendarnej formacji progresywnej King Crimson.
Czy ktokolwiek pamięta jeszcze, iż pierwsza głośna piosenka popularnego zespołu ABBA została wydana pod nazwą „Björn & Benny, Agnetha & Anni – Frid”? Trudno sobie wyobrazić, by taki zespół mógł nosić tak mało chwytliwą nazwę. Z pewnością wielu miałoby problem z jej zapamiętaniem. Nie dziwi zatem, iż manager zespołu Stig Anderson nie potrafił zaakceptować takiego rozwiązania. Bardzo długo głowił się nad nową nazwą dla utalentowanej czwórki. Sam zaczął nazywać zespół ABBĄ, początkowo nieco żartobliwie, bo taką nazwę nosiło popularne w Szwecji przedsiębiorstwo, zajmujące się konserwowaniem ryb. Chociaż nazwa mogła wielu kojarzyć się dość jednoznacznie, manager doszedł do wniosku, iż firma ta znana jest tylko jego rodakom, u zagranicznych słuchaczy nie będzie natomiast budziła żadnych skojarzeń. Kiedy grupa zaakceptowała nową nazwę, należało przekonać właścicieli przedsiębiorstwa, by umożliwili im uzyskanie praw do nazwy. Swój pomysł argumentowali tym, iż nazwa pochodzi od pierwszych imion wszystkich członków zespołu. Przez kilka lat owocnej współpracy nagrali wiele hitów i podbili serca milionów słuchaczy. Wiele osób nie potrafi pojąć, dlaczego taki zespół zakończył swoją działalność. Jako jedną z głównych przyczyn rozpadu wymienia się konflikty między członkami grupy i niefortunne małżeństwa. Wskazuje się również na rozbieżne dążenia członków zespołu. Poniekąd świadczy o tym fakt, iż każdy z współtwórców ABBY po rozpadzie grupy zajął się własnymi projektami. Mężczyźni, pozostali przyjaciółmi i zaangażowali się w pracę nad musicalami, a kobiety rozpoczęły solowe kariery, choć Anni-Fried zrobiła sobie dość długą przerwę od śpiewania. Warto również wiedzieć, iż ABBA po raz ostatni pojawiała się wspólnie w roku 1986. Od tamtego czasu nie widywano ich razem aż do roku ubiegłego, kiedy to szkocka premiera głośnego filmu „Mamma mia” skłoniła ich do publicznego pokazania się. Sprowokowało to liczne spekulacje i domysły. Wszyscy członkowie grupy regularnie jednak dementowali plotki o reaktywacji zespołu, które zaczęły pojawiać się w mediach.
Rock progresywny to również znacznie ostrzejsze granie, niż to prezentowane przez takie zespoły jak Marillion czy Porcupine Tree. Na potrzeby zespołów łączących rocka progresywnego z metalem ukuty został termin metal progresywny. Zdecydowanie najbardziej znanym przedstawicielem tego gatunku jest amerykańska grupa Dream Theater, która odniosła wielki sukces za sprawą płyty „Images and Words”. Ta oraz kolejna – „Awake” uznawane są za absolutną klasykę nie tylko metalu progresywnego, ale również za klasykę całego progresywnego rocka. Od tamtej pory Dream Theater stało się inspiracją dla całej rzeszy młodych zespołów progrockowych. Muzycy Dream Theater uznawani są powszechnie za mistrzów i jednych z największych na świecie wirtuozów swoich instrumentów. Perkusista Mike Portnoy znany jest jako autor znakomitych kursów video, zaś gitarzysta John Petrucci odbył trasę w ramach słynnej G3 ze Stevem Vai i Joe Satrianim. Dream Theater było do tej pory na trzech trasach koncertowych w naszym kraju. Szwecja to jeden z tych krajów, w których scena rodzimego rocka progresywnego jest zdecydowanie najsilniejsza oraz najbardziej oryginalna. Zespół Flower Kings nie zalicza się wprawdzie do wyjątkowo lubianego w naszym kraju nurtu „Szwedzkiej szkoły rocka progresywnego”, mocno związanej z tak zwanymi karmazynowymi klimatami, nie zmienia to jednak faktu, że jest to od dziesięciu lat jeden z najbardziej znanych i najpopularniejszych zespołów grających rocka progresywnego na świecie. Liderem formacji Flower Kings jest wokalista i gitarzysta Roine Stolt, który był również członkiem supergrupy Transatlantic, wraz z członkami Spock’s Beard, Marillion i Dream Theater. Domeną Flower Kings są rozbudowane, długie kompozycje, przeplatane z krótkimi, pełnymi elegancki piosenkami w różnej stylistyce. Za najlepszą płytę zespołu uznawany jest podwójny album „Stardust we are” sprzed dziesięciu lat – grupa ta do dziś bardzo chętnie nagrywa właśnie podwójne albumy. Zespół daje też sporą ilość koncertów na całym świecie.
Polski rock to wręcz gatunek kultowy, większość polskich muzyków chciałoby się zaliczać o miana rockmenów. Najbardziej znane polskie zespoły rockowe to Lady Pank, Ira, Hey, Kazik, Kombi, Myslovitz, Bajm, Golden Life, Perfect, Oddział Zamknięty, Maanam, Róże Europy, Wilki, T.Love, Pudelsi, . Piosenki tych zespołów są często kultowe, łatwo rozpoznawalne, znane każdemu Polakowi niezależnie od wieku. Kolejne pokolenia nastolatków fascynują się rockiem lat 80-tych i wcześniejszym szukając tam akompaniamentu dla nastroju buntu. Początki tego gatunku w Polsce to lata 50-te, kiedy władze komunistyczne tłumiły jego rozwój jako elementu zakazanej kultury Zachodu. W tym okresie rekordy popularności biły takie zespoły jak Czerwono Czarni, Niebiesko Czarni, które były określane jako zespoły big beatowe. Jednak w PRL największą popularność zdobyły oczywiście Czerwone Gitary ze swoimi słynnymi piosenkami, które porywały serca wszystkich przedstawicielek płci pięknej. Obecnie rock dzielony jest na rock nowej fali, na zespoły punk rockowe, na blues rock, reggae i zespoły awangardowe. Ten rodzaj muzyki towarzyszy całym pokoleniom i mocniej zapisuje się w historii polskiej muzyki niż jakikolwiek inny gatunek. Od twojego gustu muzycznego zależy to jaką stacje radiową wybierzesz, ale niekiedy zdarzy się ze zechcesz odpocząć od znanego stylu i wtedy może odkryjesz świat innej muzyki na innej stacji. Dla tych, którzy lubią dużo muzyki, przyjemnej i rytmicznej, którzy szukają stacji gdzie można posłuchać hitów na czasie i więcej jest muzyki niż gadania z pewnością najlepsze będą stacje takie jak RMF FM, Radio Zet, Radio Eska, Radio Wawa. Dla wielbicieli starych przebojów jest radio Złote przeboje. Dla zwolenników muzyki raczej spokojnej, nastrojowej jest Radio Plus. Oczywiście są też stacje lokalne, które puszczają różna muzykę i dodatkowo lokalne informacje. Koneserzy muzyki klasycznej najchętniej słuchają radiowej Dwójki, czasem jedynki, A ci, którzy lubią posłuchać reportaży, audycji nie tylko muzycznych wybierają Trójkę, w której jest masa dobrej muzyki, często niszowej, podzielonej na tematyczne audycje gdzie każdy znajdzie coś dla siebie. Dla tych, którzy chcą słuchać samej muzyki i to tylko takiej, która jest w ich guście godne polecenia jest internetowe Radio Last FM, w którym samemu określa się repertuar i ma się możliwość odrzucania lub akceptowania oferowanych propozycji. Techno większości osób kojarzy się z Love Parade w Berlinie, z platformami samochodów i tańczącymi w różnych strojach osobami każdej orientacji seksualnej. Jednak techno to swoisty rodzaj sztuki, to muzyka elektroniczna, przetworzona przez DJ’a. Imprezy muzyki techno gromadzą wielotysięczne tłumy, które rytmicznie tańczą do muzyki obrazowanej światłem, laserami. Domena tej muzyki jest właśnie świetlna ekspresja. Techno jest ciężkie do słuchania na co dzień, ale jednostajny bit i ciekawe muzyczne miksy w piosenkach sprawiają, że fanów tej muzyki nie brakuje. Historia techno sięga lat 80-tych ubiegłego wieku i jak można się spodziewać ten gatunek powstał w Stanach Zjednoczonych. Techno ma bardzo wysokie tempo co sprawia, że u osób słuchających podwyższa się także tempo bicia serca. W techno rzadko spotkasz wokal, chyba że usłyszysz DJ’a który prowadzi klubową imprezę. Ta muzyka jest właśnie domena klubów i gigantycznych imprez masowych, a rzadko znajdzie się w radiu. W Polsce nie ma znaczących twórców tej muzyki dlatego największą popularnością cieszą się zagraniczni wykonawcy.