Pineapple Thief to jeden z tych zespołów, które startowały do kariery wzorując się i inspirując zespołem Porcupine Tree. Dziś oczywiście ma już własny styl, zaś według wielu miłośników rocka progresywnego jest to obecnie ciekawszy zespół niż ich pierwowzór. Pineapple Thief to wyjątkowo płodna grupa – wydaje nowe płyty studyjne niemal każdego roku, do tego zaś dokłada z reguły dodatkowy krążek z nagraniami, które powstają w ciągu siedmiu kolejnych dni po nagraniu głównej płyty. Ostatnią płyta Pineapple Thief wydana została w marcu tego roku, poprzednia – zaledwie sześć miesięcy wcześniej. Miłośnicy zespołu zwracają uwagę na charakterystyczny głos wokalisty, piękne melodie, rozbudowane aranżacje oraz ciekawą, specyficznie brzmiącą sekcję rytmiczną. We wrześniu 2008 roku zespół Pineapple Thief po raz pierwszy odwiedził nasz kraj, dając bardzo ciepło przyjęty i długo oczekiwany występ na festiwalu rocka progresywnego Ino-Rock w Inowrocławiu, u boku takich zespołów jak holenderski Focus oraz polskie Riverside i Quidam. Porcupine Tree już od kilkunastu lat należy do najściślejszej czołówki zespołów z kręgu rocka progresywnego. Jego kolejne płyty regularnie zdobywają najwyższe pozycje w podsumowaniach zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Wiele młodych zespołów grających rock progresywnych stylizuje się w początkowej fazie swojej kariery muzycznej właśnie na tę grupę. Założycielem i niekwestionowanym liderem zespołu jest Steven Wilson, który znany jest również ze współpracy jako producent z takimi zespołami jak deathmetalowy Opeth czy Anathema. Porcupine Tree to jeden z najczęściej koncertujących w naszym kraju zespołów progresywnych – jeden z koncertów w Warszawie został zresztą wydany na płycie. Porcupine Tree kilkukrotnie zmieniało styl swojej muzyki, który zresztą stale ewoluuje. Ostatnia płyta zespołu została nominowana do nagrody Grammy. Perkusista grupy Porcupine Tree – Gavin Harrison został zaproszony przez Roberta Frippa do uzupełnienia składu legendarnej formacji progresywnej King Crimson.
Po uważnym obejrzeniu wszystkich konkursowych występów, każdy z telewidzów ma szansę na to, by oddać głos na swojego faworyta. Warto przy tym pamiętać, że nigdy nie można głosować na reprezentantów swojego kraju. Coraz częściej jednak, przebywająca na emigracji część ludności danego państwa zawzięcie dopinguje swoich rodaków. O sile mniejszości narodowych świadczy chociażby fakt, iż Turcja niemal każdego roku otrzymuje wiele punktów od Niemców czy Holendrów. W każdym z mogących wziąć udział w wyborze zwycięzcy państw odbywa się głosowanie, na podstawie którego oblicza się liczbę punktów, jaką przyznajemy danemu wykonawcy. I tak, państwo, które zdaniem widzów w danym kraju wypadło najlepiej, otrzymuje dwanaście punktów. Drugie miejsce to dziesięć punktów, a kolejne od ośmiu punków w dół. Zwycięża ten, kto w sumie uzbiera największą liczbę punktów od wszystkich państw. Warto także wiedzieć, iż w tym roku, po raz pierwszy w historii konkursu, punkty przyznawało również złożone ze specjalistów jury. Wszystko zaczęło się w Szwajcarii w roku 1956, kiedy to po raz pierwszy zorganizowany został konkurs Eurowizji. Wówczas wzięło w nim udział zaledwie siedem państw i z pewnością nikt nie przewidywał, iż kilkadziesiąt lat później ich liczba wzrośnie do ponad czterdziestu. Pierwszym zwycięzcą był reprezentant Szwajcari, Lys Assia. W historii konkursu aż siedmiokrotnie triumfowała Irlandia. Po pięć zwycięstw odniosły Francja, Wielka Brytania i Luksemburg. Cztery wygrane na swoim koncie odnotowały Holandia i Szwecja. Do historii przeszedł konkurs zorganizowany w Madrycie, kiedy to aż cztery państwa uzyskały identyczną, najwyższą liczbę głosów. Były to Hiszpania, Holandia, Francja i Wielka Brytania. Dwadzieścia lat temu wiele kontrowersji wzbudził udział w konkursie jedenastolatki z Francji. Zaowocowało to adnotacją w regulaminie, zgodnie z którą minimalny wiek kandydatów wynosi szesnaście lat. Echem pod Europie odbił się również występ transwestytki Dany International, która reprezentowała Izrael i zdobyła pierwsze miejsce.