Radio – Twoja muzyka

Taniec śmierci nazywany jest z języka francuskiego danse macabre. Kojarzony jest przede wszystkim z pogrzebowymi obrzędami, aczkolwiek pamiętać należy o tym, iż miał on swego czasy ścisły związek również z kultami odrodzenia oraz płodności. Zdecydowanie najbardziej rozpowszechniony był w czasach jeszcze pogańskich, przed nastaniem chrześcijaństwa. Uprawiano go także w okresie średniowiecza, jednakże był nagminnie zwalczany przez Kościół katolicki. W tym czasie największą popularnością cieszył się w Szkocji oraz w Hiszpanii. Za pewna jego odmianę uznawany jest tak zwany taniec miecza, który z kolei praktykowały plemiona germańskie – w samych Niemczech uskuteczniany był on jeszcze w stuleciu osiemnastym. Wizerunek tańca śmierci bardzo często pojawiał się w średniowiecznej sztuce – zwłaszcza w jej późnej fazie. Było to ściśle powiązane ze średniowieczną filozofią przestrzegająca przed marnością doczesnego świata i przypominającą o tym, że śmierć jest czymś nieuchronnym oraz czeka każdego. W czasach starożytnych w Grecji taniec stanowił niesamowicie istotny składnik tamtejszej kultury. Miał bardzo duże znaczenie zarówno w życiu społecznym i politycznym, jak też i przy okazji obrzędów o charakterze religijnym. Taniec w greckich polis miał przede wszystkim jeden najważniejszy cel, a mianowicie taki, żeby łączyć ze sobą obywateli. Warto wiedzieć, że taniec należał w szkołach greckich do przedmiotów obowiązkowych. Wierzono bowiem w ideę wychowywania przez taniec. Określenie elementarnych cech greckiego tańca możliwe jest dzięki zabytkom, jakie z tamtego okresu przetrwały do dzisiejszych czasów. W obrębie tańców w starożytnej Grecji występowało ogromne zróżnicowanie. Miał on na celu wzbogacanie wnętrza człowieka i wspieranie jego duchowego rozwoju. Przyczyniał się również do dbania o fizyczne piękno ludzkiej sylwetki. Taniec stanowił bardzo elastyczną sztukę. zwracano tutaj uwagę na harmonię ruchów oraz naturalne jego piękno. Był nierozerwalnie powiązany z poezją oraz muzyką. Taniec współczesny narodził się na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Stanowi jeden z odłamów baletu, na którego ideach zresztą bazuje. Od baletu różni się przed wszystkim tym, że nie obowiązują w nim ściśle ustalone normy i konwenanse. Tym, co jest w nim najważniejsze, to przede wszystkim sam tancerz, który stara się wyeksponować pewne swoje emocje. To z kolei służy temu, aby przekazać coś widzowi, aby mu o czymś opowiedzieć. Bardzo ważna jest tutaj zatem jego ekspresja, poza tym ma w zasadzie nieograniczone pole do popisu, jeżeli chodzi o dobór środków. Taniec współczesny początkowo popularny był jedynie na kontynencie europejskim, jednakże już w latach trzydziestych ubiegłego stulecia dotarł do Stanów Zjednoczonych i tam zrobił oszałamiającą karierę. W tańcu współczesnym wykorzystywane są elementy bardzo wielu innych tańców, nie tylko klasycznego, ale także między innymi tańca jazzowego czy tańców towarzyskich. Ponadto zetknąć się w nim można z elementami akrobatycznymi.