Taniec śmierci nazywany jest z języka francuskiego danse macabre. Kojarzony jest przede wszystkim z pogrzebowymi obrzędami, aczkolwiek pamiętać należy o tym, iż miał on swego czasy ścisły związek również z kultami odrodzenia oraz płodności. Zdecydowanie najbardziej rozpowszechniony był w czasach jeszcze pogańskich, przed nastaniem chrześcijaństwa. Uprawiano go także w okresie średniowiecza, jednakże był nagminnie zwalczany przez Kościół katolicki. W tym czasie największą popularnością cieszył się w Szkocji oraz w Hiszpanii. Za pewna jego odmianę uznawany jest tak zwany taniec miecza, który z kolei praktykowały plemiona germańskie – w samych Niemczech uskuteczniany był on jeszcze w stuleciu osiemnastym. Wizerunek tańca śmierci bardzo często pojawiał się w średniowiecznej sztuce – zwłaszcza w jej późnej fazie. Było to ściśle powiązane ze średniowieczną filozofią przestrzegająca przed marnością doczesnego świata i przypominającą o tym, że śmierć jest czymś nieuchronnym oraz czeka każdego. W czasach starożytnych w Grecji taniec stanowił niesamowicie istotny składnik tamtejszej kultury. Miał bardzo duże znaczenie zarówno w życiu społecznym i politycznym, jak też i przy okazji obrzędów o charakterze religijnym. Taniec w greckich polis miał przede wszystkim jeden najważniejszy cel, a mianowicie taki, żeby łączyć ze sobą obywateli. Warto wiedzieć, że taniec należał w szkołach greckich do przedmiotów obowiązkowych. Wierzono bowiem w ideę wychowywania przez taniec. Określenie elementarnych cech greckiego tańca możliwe jest dzięki zabytkom, jakie z tamtego okresu przetrwały do dzisiejszych czasów. W obrębie tańców w starożytnej Grecji występowało ogromne zróżnicowanie. Miał on na celu wzbogacanie wnętrza człowieka i wspieranie jego duchowego rozwoju. Przyczyniał się również do dbania o fizyczne piękno ludzkiej sylwetki. Taniec stanowił bardzo elastyczną sztukę. zwracano tutaj uwagę na harmonię ruchów oraz naturalne jego piękno. Był nierozerwalnie powiązany z poezją oraz muzyką. Taniec współczesny narodził się na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Stanowi jeden z odłamów baletu, na którego ideach zresztą bazuje. Od baletu różni się przed wszystkim tym, że nie obowiązują w nim ściśle ustalone normy i konwenanse. Tym, co jest w nim najważniejsze, to przede wszystkim sam tancerz, który stara się wyeksponować pewne swoje emocje. To z kolei służy temu, aby przekazać coś widzowi, aby mu o czymś opowiedzieć. Bardzo ważna jest tutaj zatem jego ekspresja, poza tym ma w zasadzie nieograniczone pole do popisu, jeżeli chodzi o dobór środków. Taniec współczesny początkowo popularny był jedynie na kontynencie europejskim, jednakże już w latach trzydziestych ubiegłego stulecia dotarł do Stanów Zjednoczonych i tam zrobił oszałamiającą karierę. W tańcu współczesnym wykorzystywane są elementy bardzo wielu innych tańców, nie tylko klasycznego, ale także między innymi tańca jazzowego czy tańców towarzyskich. Ponadto zetknąć się w nim można z elementami akrobatycznymi.
Najczęstszymi pytaniami jako można usłyszeć od osób zainteresowanych tańcem to: Jaka jest najlepsza szkoła tańca, jak się uczyć, od czego zacząć naukę. Na początku warto jest się zastanowić nad techniką tańca, którego pragniemy się uczyć. Szkoły oferują różne typy zaczynając od towarzyskich, po clubowe. Zależnie od naszych upodobań powinniśmy wybrać najlepszą szkołę tańca. Ale gdzie szukać? Najwięcej ogłoszeń można znaleźć w Internecie. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce ‘szkoły tańca’ po czym wyświetlają się setki stron z ogłoszeniami i referencjami szkół. Ale jak się dowiedzieć, czy ta szkoła jest rzeczywiście dobra? Najprostszym i najtańszym sposobem jest udanie się do tego miejsca. Istnieje możliwość w prawie każdych szkołach tańca czy clubach zapisania się na miesiąc na lekcje próbne. Wówczas można dokładnie poznać technikę wybranego tańca i dostosować ją do swoich potrzeb. Wielu ludzi sądzi, że to tańca trzeba mieć talent, nie jest to prawdą. Talent to zaledwie ok.10% całego sukcesu. Dobra sztuka tańczenia zależy tylko i wyłącznie od włożonego wysiłku w pracę nad daną techniką. Podsumowując, nie trzeba być utalentowanych aby tańczyć, wystarczy chcieć i wybrać odpowiednią drogę w postaci szkoły. Wielu osobom wydaje się, że więcej się płaci za sam strój do tańca niż za lekcje i czas spędzony na treningach. Jest to nie prawda. Po pierwsze strój zależy od rodzaju tańca jaki się wykonuje. A po drugie trzeba pamiętać, że nie każde ubranie pasuje do wybranego typu tańca. Np. do tańca towarzyskiego nie założy się obszernych bluz czy dresowych spodni, tak samo jak hip-hopowcy nie wystąpią na scenie w garniturach. Gdzie więc znaleźć odpowiedni strój? Istnieje kilka możliwości wyboru przeznaczonego dla nas ubrania. Osoby tańczące taniec towarzyski najlepiej aby miały strój szyty na miarę, w nim będą czuły się najwygodniej i najpewniej. Bo nie wszystkie garnitury, czy siknie kupione w sklepie są szyte specjalnie do takiego rodzaju tańca. Osoby tańczące, inne bardziej luźne typy tańca takie jak hip-hop, dance, czy freestyle wystarczy, że odwiedzą kilka markowych, dobrych sklepów z odzieżą dla nastolatków. Wygoda i modny wygląd murowany. Nie zawsze ubrania muszą zgadzać się z trendami mody wyznaczonymi przez inne kraje. Ważne jest aby każdy tancerz miał swój własny i niepowtarzalny styl. Najważniejszą rzeczą nie jest ubiór ale technika i umiejętności taneczne.
Czy rzeczywiście jest prawdą, że każdy kto tańczy jest skazany na sławę? Poniekąd tak jest. Najczęściej takie osoby, biorą udział w różnego rodzaju castingach i programach rozrywkowych typu ‘You can dance’ czy ‘Mam talent”. Sami pracują na to aby być sławnymi. Cechuje ich upór w rozwijaniu swojej pasji i dążenie do uzyskania sukcesu zawodowego. Większość z nich zaczyna tańczyć tylko po to aby być sławnym. Jest to błędne myślenie osób uczących się tańca. Mimo to, ówcześnie jest moda na taniec. Coraz więcej młodych ludzi wybiera się do szkół tanecznych, szukając swojej właściwej drogi. Być może dlatego powstało tak wiele programów rozrywkowych, aby pozwolić młodemu pokoleniu się rozwijać. Programy te oferują nie tylko dobrą zabawę, ale również sławę i bardzo znaczne wynagrodzenie, sięgające rzędu kilku tysięcy za jeden odcinek. Z drugiej jednak strony sława i popularność nie jest wcale przyjemna. Wiele sławnych dotychczas ludzi, nie jest zadowolonym z tego, że np. nie mają swojego prywatnego życia i są postrzegani tylko po tym co robią, a nie jacy są. Czy więc, naprawdę opłaca się być sławnym i utracić swoją prywatność? Zarobione pieniądze nie przyniosą tyle radości co normalne, ciche życie pełne pasji jaką jest taniec. Od dawien dawna taniec pojmowany był jako bardzo dobry sposób na nudę. Uczyli się go nie tylko w okresie średniowiecza utalentowani tancerze, ale również zwykli ludzie, czy aktorzy, którym taniec potrzebny był jako forma spektaklu rozgrywanego przed kilku tysięczną widownią. W obecnych czasach istnieje wiele różnych technik tanecznych takich jak: hip-hop, jazz, salsa czy tango. Każdy znajdzie dla siebie coś odpowiedniego. Głównym elementem tańca jest ruch ciała tancerza bądź tancerki. Drugim ważnym elementem tańca jaki muszą zachować tencerze to rytm, który nadaje tańcu formę komunikacji, której mową są ruchy ciał. Aby tańczyć dobrze, nie zbędne są lekcje pod fachowym okiem trenera i chęć osoby chcącej się uczyć. Taniec jest bardzo dobrym sposobem na nudę, wiele tancerzy, uznaje swoją technikę jako rozrywkę, a nie ciężką pracę, pomijając fakt, że aby dobrze tańczyć trzeba być wytrwałym i nie poddawać się na pierwszych zajęciach, a po latach można się chwalić gibkością ciała i być dumnym ze swojego uporu i wytrwałości.
Taniec jazzowy nie jest – wbrew pozorom – tańcem, który narodził się w przeciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Jego tradycje są nieco dłuższe, albowiem sięgają schyłku dziewiętnastego stulecia. W tamtym czasie nie cieszył się on jednakże zbytnią popularnością, preferowano bowiem zdecydowanie bardziej klasyczne aniżeli nowatorskie formy. Dominującym wówczas tańcem był balet. Sytuacja zmieniła się dużo później, ponieważ mniej więcej w połowie wieku dwudziestego. A sprawczynią takiego właśnie stanu rzeczy była jazzowa muzyka, która robiła na świcie coraz to większą furorę. To z kolei pociągnęło za sobą następstwa odnośnie także tańca. Czym zatem charakteryzuje się taniec jazzowy? Przede wszystkim należy zacząć od tego, że opiera się na balecie, jednakże w przeciwieństwie do niego, nie uznaje jakichkolwiek konwenansów oraz ograniczeń, co jest typowe dla każdego tańca współczesnego. Wydawać się może, że taniec jazzowy to sztuka niezbyt skomplikowana, aczkolwiek są to niesamowicie mylące pozory. Taniec klasyczny określany jest także mianem akademickiego. Dla bardzo wielu osób jest równoznaczny z baletem, aczkolwiek pamiętać koniecznie należy, iż to nie jest wcale to samo. Za pojęciem baletu kryje się cały spektakl, jaki widz ma sposobność oglądać na scenie. Z kolei taniec klasyczny to technika uskuteczniana przez samych tancerzy. Korzeni tańca klasycznego upatrywać należy w tańcach dworskich epoki renesansowej, które największą popularnością cieszyły się we Francji za czasów panowania Ludwika XIV. Zasady zostały po praz pierwszy skodyfikowane w latach dwudziestych dziewiętnastego stulecia, a dokonał tego Carlo Blasis. Pochodził on z Włoch i był jednym z wybitniejszych tancerzy oraz choreografów z tego kraju. Stworzył on cały system bardzo precyzyjnie i szczegółowo opracowanych ruchów, jakie ciało może podczas tańca wykonywać. W kolejnych latach techniki te były doskonalone. Taniec klasyczny dominował przede wszystkim w dziewiętnastym wieku. Związanych jest z nim wiele znanych nazwisk.