Kilka słów o artyście Wydawać by się mogło, iż Johanes Brahms czul się przytłoczony spuścizną Beethovena. W listach skarżył się: „Nic umiem opisać ciężaru, jaki zrzucił na me barki ten geniusz, ten gigant”. Dopiero po wielu latach, w roku 1876, spełniło się jego wielkie marzenie – skomponował swą Pierwszą symfonię (c-moll). Jednak również i tutaj daje się słyszeć mistrzowska nuta Beethovena. Przede wszystkim dzieło napisane jest w tonacji jego Piątej symfonii i, pomimo że utrzymane w nastroju łagodniejszym i daleko bardziej lirycznym, odznacza się pewną epickością stylu, rozpoczyna się dramatycznym wstępem, kończy zaś, co było typową cechą utworów Bccthovena, tryumfalnym finałem. Po trudnym początku skomponowanie trzech kolejnych symfonii okazało się dla Brahmsa zadaniem daleko łatwiejszym. Te dojrzałe utwory dowodzą jego wielkiego talentu do komponowania muzyki symfonicznej, a zarazem wyczucia ducha romantyzmu, znanego mu dobrze z kompozycji Schumanna. Symfonie Brahmsa, podobnie jak jego koncerty skrzypcowe i fortepianowe, zapewniły mu pozycję jednego z najwybitniejszych „tradycjonalistów” muzyki końca XIX wieku. Wielki artysta Jako dziecko, Richard Strauss (1864-1949) wychowywany był w kulcie kompozytorów klasycznych, takich jak Mozart czy Beethoven. Jego ojciec, muzyk opery w Monachium, bardzo nisko cenił artystyczne dokonania Wagnera, przede wszystkim dlatego, iż nie były one zgodne z oficjalnymi zaleceniami środowiska muzycznego. Młody Richard jednak, jeszcze przed ukończeniem dwudziestego roku życia, był zdecydowanym zwolennikiem takich mistrzów, jak Wagner czy Liszt.Poematy symfoniczne, które przyniosły Richar-dowi Straussowi popularność, utrzymane były właśnie w stylistyce bardzo bliskiej kompozycjom Liszta. W latach 1887-1899 powstały Don Juan, Figle Sowizdrzała, Tako rzecze Zaratustra (zainspirowany dziełami Nietschego), Don Kichot (oparty na motywach powieści Cervantesa), Śmierć i wyzwolenie oraz Życie bohatera. W przeciwieństwie do Liszta, Richard Strauss nie wystrzegał się nawiązywania do form klasycznych. Figle Sowizdrzała przez samego kompozytora zostały określone jako rondo, czyli tradycyjny utwór instrumentalny z regularnie pojawiającym się stałym motywem melodycznym. Twórczość Straussa i Liszta różni się jednak przede wszystkim tematyką. Realistyczne i bliskie życia wątki, pojawiające się w utworach Straussa, niewiele mają wspólnego z romantycznym idealizmem Liszta. Figle Sowizdrzała opisują przygody średniowiecznego łobuza i pełne są prostego humoru połączonego ze swoistym dystansem do świata. Don Kichot z kolei zestawia namaszczonego powagą tytułowego bohatera z przyziemną rzeczywistością wsi – beczeniem owiec i zgrzytem obracających się wiatraków. W Życiu bohatera kompozytor ukazał samego siebie w sytuacjach dalekich od romantycznego ideału, czyli w sporach z krytykami, w małżeńskich kłótniach, w codziennych sytuacjach. O kompozytorze Świadomym zabiegiem kompozytora Straussa było zlikwidowanie przerw pomiędzy aktami. W ten sposób pragnął on utrzymać narastające napięcie budowane nic tylko rozwijającą się akcją, lecz także rozwiązaniami harmonicznymi. Pomysł ten wykorzystał wcześniej Richard Wagner w operze Tristan i Izolda. W innym duchu utrzymana jest opera Straussa zatytułowana Kawaler srebrnej róży. Jest to komedia, której akcja toczy się w osiemnastowiecznym Wiedniu. Dominującymi tematami są miłość i przemijający czas. Pomimo iż po drugiej wojnie światowej Strauss stał się bankrutem finansowym, nie opuściła go wena twórcza. W ostatnich latach swego życia skomponował wiele lirycznych utworów, pełnych nostalgii za minioną epoką romantyzmu, między innymi swój przepiękny koncert na obój. Zmarł w roku 1949. Jego śmierć była bardzo przykrym wydarzeniem dla wielu ludzi. Śmierć Straussa bardzo dała się odczuć w muzyce. W świecie muzyki bardzo brakowało twórczości tego artysty. Był on wielkim artystą i miał wielu zwolenników, którzy opłakiwali go po śmierci. Jego nazwisko jest doskonale znane do dziś.
mar 11