Taniec śmierci nazywany jest z języka francuskiego danse macabre. Kojarzony jest przede wszystkim z pogrzebowymi obrzędami, aczkolwiek pamiętać należy o tym, iż miał on swego czasy ścisły związek również z kultami odrodzenia oraz płodności. Zdecydowanie najbardziej rozpowszechniony był w czasach jeszcze pogańskich, przed nastaniem chrześcijaństwa. Uprawiano go także w okresie średniowiecza, jednakże był nagminnie zwalczany przez Kościół katolicki. W tym czasie największą popularnością cieszył się w Szkocji oraz w Hiszpanii. Za pewna jego odmianę uznawany jest tak zwany taniec miecza, który z kolei praktykowały plemiona germańskie – w samych Niemczech uskuteczniany był on jeszcze w stuleciu osiemnastym. Wizerunek tańca śmierci bardzo często pojawiał się w średniowiecznej sztuce – zwłaszcza w jej późnej fazie. Było to ściśle powiązane ze średniowieczną filozofią przestrzegająca przed marnością doczesnego świata i przypominającą o tym, że śmierć jest czymś nieuchronnym oraz czeka każdego. W czasach starożytnych w Grecji taniec stanowił niesamowicie istotny składnik tamtejszej kultury. Miał bardzo duże znaczenie zarówno w życiu społecznym i politycznym, jak też i przy okazji obrzędów o charakterze religijnym. Taniec w greckich polis miał przede wszystkim jeden najważniejszy cel, a mianowicie taki, żeby łączyć ze sobą obywateli. Warto wiedzieć, że taniec należał w szkołach greckich do przedmiotów obowiązkowych. Wierzono bowiem w ideę wychowywania przez taniec. Określenie elementarnych cech greckiego tańca możliwe jest dzięki zabytkom, jakie z tamtego okresu przetrwały do dzisiejszych czasów. W obrębie tańców w starożytnej Grecji występowało ogromne zróżnicowanie. Miał on na celu wzbogacanie wnętrza człowieka i wspieranie jego duchowego rozwoju. Przyczyniał się również do dbania o fizyczne piękno ludzkiej sylwetki. Taniec stanowił bardzo elastyczną sztukę. zwracano tutaj uwagę na harmonię ruchów oraz naturalne jego piękno. Był nierozerwalnie powiązany z poezją oraz muzyką. Taniec współczesny narodził się na przełomie stuleci dziewiętnastego oraz dwudziestego. Stanowi jeden z odłamów baletu, na którego ideach zresztą bazuje. Od baletu różni się przed wszystkim tym, że nie obowiązują w nim ściśle ustalone normy i konwenanse. Tym, co jest w nim najważniejsze, to przede wszystkim sam tancerz, który stara się wyeksponować pewne swoje emocje. To z kolei służy temu, aby przekazać coś widzowi, aby mu o czymś opowiedzieć. Bardzo ważna jest tutaj zatem jego ekspresja, poza tym ma w zasadzie nieograniczone pole do popisu, jeżeli chodzi o dobór środków. Taniec współczesny początkowo popularny był jedynie na kontynencie europejskim, jednakże już w latach trzydziestych ubiegłego stulecia dotarł do Stanów Zjednoczonych i tam zrobił oszałamiającą karierę. W tańcu współczesnym wykorzystywane są elementy bardzo wielu innych tańców, nie tylko klasycznego, ale także między innymi tańca jazzowego czy tańców towarzyskich. Ponadto zetknąć się w nim można z elementami akrobatycznymi.
Czy ktokolwiek pamięta jeszcze, iż pierwsza głośna piosenka popularnego zespołu ABBA została wydana pod nazwą „Björn & Benny, Agnetha & Anni – Frid”? Trudno sobie wyobrazić, by taki zespół mógł nosić tak mało chwytliwą nazwę. Z pewnością wielu miałoby problem z jej zapamiętaniem. Nie dziwi zatem, iż manager zespołu Stig Anderson nie potrafił zaakceptować takiego rozwiązania. Bardzo długo głowił się nad nową nazwą dla utalentowanej czwórki. Sam zaczął nazywać zespół ABBĄ, początkowo nieco żartobliwie, bo taką nazwę nosiło popularne w Szwecji przedsiębiorstwo, zajmujące się konserwowaniem ryb. Chociaż nazwa mogła wielu kojarzyć się dość jednoznacznie, manager doszedł do wniosku, iż firma ta znana jest tylko jego rodakom, u zagranicznych słuchaczy nie będzie natomiast budziła żadnych skojarzeń. Kiedy grupa zaakceptowała nową nazwę, należało przekonać właścicieli przedsiębiorstwa, by umożliwili im uzyskanie praw do nazwy. Swój pomysł argumentowali tym, iż nazwa pochodzi od pierwszych imion wszystkich członków zespołu. Przez kilka lat owocnej współpracy nagrali wiele hitów i podbili serca milionów słuchaczy. Wiele osób nie potrafi pojąć, dlaczego taki zespół zakończył swoją działalność. Jako jedną z głównych przyczyn rozpadu wymienia się konflikty między członkami grupy i niefortunne małżeństwa. Wskazuje się również na rozbieżne dążenia członków zespołu. Poniekąd świadczy o tym fakt, iż każdy z współtwórców ABBY po rozpadzie grupy zajął się własnymi projektami. Mężczyźni, pozostali przyjaciółmi i zaangażowali się w pracę nad musicalami, a kobiety rozpoczęły solowe kariery, choć Anni-Fried zrobiła sobie dość długą przerwę od śpiewania. Warto również wiedzieć, iż ABBA po raz ostatni pojawiała się wspólnie w roku 1986. Od tamtego czasu nie widywano ich razem aż do roku ubiegłego, kiedy to szkocka premiera głośnego filmu „Mamma mia” skłoniła ich do publicznego pokazania się. Sprowokowało to liczne spekulacje i domysły. Wszyscy członkowie grupy regularnie jednak dementowali plotki o reaktywacji zespołu, które zaczęły pojawiać się w mediach.
Taniec jazzowy nie jest – wbrew pozorom – tańcem, który narodził się w przeciągu ostatnich kilkudziesięciu lat. Jego tradycje są nieco dłuższe, albowiem sięgają schyłku dziewiętnastego stulecia. W tamtym czasie nie cieszył się on jednakże zbytnią popularnością, preferowano bowiem zdecydowanie bardziej klasyczne aniżeli nowatorskie formy. Dominującym wówczas tańcem był balet. Sytuacja zmieniła się dużo później, ponieważ mniej więcej w połowie wieku dwudziestego. A sprawczynią takiego właśnie stanu rzeczy była jazzowa muzyka, która robiła na świcie coraz to większą furorę. To z kolei pociągnęło za sobą następstwa odnośnie także tańca. Czym zatem charakteryzuje się taniec jazzowy? Przede wszystkim należy zacząć od tego, że opiera się na balecie, jednakże w przeciwieństwie do niego, nie uznaje jakichkolwiek konwenansów oraz ograniczeń, co jest typowe dla każdego tańca współczesnego. Wydawać się może, że taniec jazzowy to sztuka niezbyt skomplikowana, aczkolwiek są to niesamowicie mylące pozory. Taniec klasyczny określany jest także mianem akademickiego. Dla bardzo wielu osób jest równoznaczny z baletem, aczkolwiek pamiętać koniecznie należy, iż to nie jest wcale to samo. Za pojęciem baletu kryje się cały spektakl, jaki widz ma sposobność oglądać na scenie. Z kolei taniec klasyczny to technika uskuteczniana przez samych tancerzy. Korzeni tańca klasycznego upatrywać należy w tańcach dworskich epoki renesansowej, które największą popularnością cieszyły się we Francji za czasów panowania Ludwika XIV. Zasady zostały po praz pierwszy skodyfikowane w latach dwudziestych dziewiętnastego stulecia, a dokonał tego Carlo Blasis. Pochodził on z Włoch i był jednym z wybitniejszych tancerzy oraz choreografów z tego kraju. Stworzył on cały system bardzo precyzyjnie i szczegółowo opracowanych ruchów, jakie ciało może podczas tańca wykonywać. W kolejnych latach techniki te były doskonalone. Taniec klasyczny dominował przede wszystkim w dziewiętnastym wieku. Związanych jest z nim wiele znanych nazwisk.