Pineapple Thief to jeden z tych zespołów, które startowały do kariery wzorując się i inspirując zespołem Porcupine Tree. Dziś oczywiście ma już własny styl, zaś według wielu miłośników rocka progresywnego jest to obecnie ciekawszy zespół niż ich pierwowzór. Pineapple Thief to wyjątkowo płodna grupa – wydaje nowe płyty studyjne niemal każdego roku, do tego zaś dokłada z reguły dodatkowy krążek z nagraniami, które powstają w ciągu siedmiu kolejnych dni po nagraniu głównej płyty. Ostatnią płyta Pineapple Thief wydana została w marcu tego roku, poprzednia – zaledwie sześć miesięcy wcześniej. Miłośnicy zespołu zwracają uwagę na charakterystyczny głos wokalisty, piękne melodie, rozbudowane aranżacje oraz ciekawą, specyficznie brzmiącą sekcję rytmiczną. We wrześniu 2008 roku zespół Pineapple Thief po raz pierwszy odwiedził nasz kraj, dając bardzo ciepło przyjęty i długo oczekiwany występ na festiwalu rocka progresywnego Ino-Rock w Inowrocławiu, u boku takich zespołów jak holenderski Focus oraz polskie Riverside i Quidam. Porcupine Tree już od kilkunastu lat należy do najściślejszej czołówki zespołów z kręgu rocka progresywnego. Jego kolejne płyty regularnie zdobywają najwyższe pozycje w podsumowaniach zarówno fanów, jak i krytyków muzycznych. Wiele młodych zespołów grających rock progresywnych stylizuje się w początkowej fazie swojej kariery muzycznej właśnie na tę grupę. Założycielem i niekwestionowanym liderem zespołu jest Steven Wilson, który znany jest również ze współpracy jako producent z takimi zespołami jak deathmetalowy Opeth czy Anathema. Porcupine Tree to jeden z najczęściej koncertujących w naszym kraju zespołów progresywnych – jeden z koncertów w Warszawie został zresztą wydany na płycie. Porcupine Tree kilkukrotnie zmieniało styl swojej muzyki, który zresztą stale ewoluuje. Ostatnia płyta zespołu została nominowana do nagrody Grammy. Perkusista grupy Porcupine Tree – Gavin Harrison został zaproszony przez Roberta Frippa do uzupełnienia składu legendarnej formacji progresywnej King Crimson.
Bez wątpienia jednym z obdarzonych największym talentem członków grupy był Benny Andersson, który potrafi grać na kilku instrumentach, w tym na przykład na gitarze i saksofonie. Jest również wokalistą. W czasie świetlności grupy zajmował się komponowaniem muzyki oraz współtworzył wszystkie teksty piosenek zespołu, nad którymi pracował między innymi z Björnem Ulvaeus. Obaj panowie po rozpadzie ABBY kontynuowali współpracę, angażując się w tworzenie musicali. Z kolei panie, które w zespole zajmowały się głownie wykonywaniem wokali, po rozpadzie zespołu rozpoczęły solowe kariery, które nie były jednak tak spektakularne jak sukcesy ABBY. Warto również dodać, iż w skład zespołu wchodziły małżeństwa. Zarówno bowiem Agnetha i Björn jak i Anni-Frid i Benny powiedzieli sobie sakramentalne „tak”. Oba związki rozpadły się jednak, co według wielu stanowiło jedną z głównych przyczyn rozpadu zespołu. Agnetha i Björn byli małżeństwem przez osiem lat, a z ich związku zrobiła się dwójka dzieci. Z kolei Anni-Frid i Benny rozstali się po trzech latach związku małżeńskiego. Wiele osób głowiło się nad tym, czy ABBA byłaby kiedykolwiek tak popularna, gdyby nie ich występ na Konkursie Piosenki Eurowizji. Z pewnością można by długo spekulować nad tym tematem, jednak faktem jest, iż zespołowi udało się dostać na światowy rynek muzyczny. Warto wiedzieć, iż ABBA próbowała dostać się do konkursu rok przed swoim wielkim sukcesem. Wówczas zespół przygotował piosenkę „Ring ring”, która w oczach jurorów zasługiwała dopiero na trzecią pozycję. Widzowie byli jednak do tego stopnia poruszeni decyzją jury, iż w następnych eliminacjach oddano decyzje w ich ręce. Nie dziwi zatem, iż następną selekcję zespół przeszedł bez większych trudności. Mentor zespołu, Sting Anderson uważał, iż udział w znanym w całej Europie konkursie może wynieść zespół na szczyt. Jego przewidywania okazały się zbieżne z rzeczywistością. Stary Kontynent pokochał utwór „Waterloo”. Przebój ten zainspirowany był rozwijającym się w Anglii stylem glam rock. ABBA triumfowała nie tylko na festiwalu, występ otworzył jej bowiem drogę do międzynarodowej kariery.
Goci jest grupa młodych ludzi, która stanowi subkulturę bardzo nowoczesna . Goci są dość nową subkulturą, ludzie ci przede wszystkim wyróżniają się strojem i zamiłowaniem, ponieważ lubią styl gotycki i wszystko, co z nim jest związane. Dla ludzi tych śmierć jest czymś pięknym, ponieważ daje nam oczyszczenie, czyli karatsis dzięki niej można uwolnić się od złego życia i trafić do lepszego miejsca. Goci noszą ciemne stroje lub czerwone, ponieważ kolory ubiory muszą łączyć się z tematyką krwi lub ciemności. Jest to bardzo mroczna subkultura, która uwielbia mrok i stare zabytki. Goci nie są groźną grupa, ponieważ nikogo nie zaczepiają i nie nękają oni po prostu żyją własnym życiem lubią zupełnie inny styl życia i nim są od reszty pochłonięci. Goci są małymi grupkami, ale często spotykają się na balach w starych zamczyskach, aby pogadać i wspólnie spędzić czas. Ludzie ci są zafascynowani w szczególności motywem wampira, ponieważ postrzegają go jako samotna dusze a nie bohatera negatywnego, co jest bardzo zaskakujące. Ich nazwa wzięła początek od stylu gotyckiego, którego tak lubią. Hipisi to inaczej ludzie wolni, znani są jeszcze pod nazwa dzieci kwiaty. Mówiło się na nich dzieci kwiaty, ponieważ kultywowali naturę i życie w zgodzie z nią a poza tym hipisi nosili piękne i kolorowe szaty. Hipisi byli pozytywnie nastawieni do wszystkich ludzi. Lubili dobrą zabawę i przeciwstawili się władzy oraz pracy zazwyczaj, spędzali czas na grze oraz na zabawie, ponieważ uważali ze mają prawo robić to, co tylko im się podoba. Swoje poglądy wyrażali na hepeningach. Dla nich liczyły się trzy podstawowe wartości, czyli miłość, pokój i wolność. Hipisów poza strojem wyróżniało także to jak się nosili, czyli wszyscy oni nosili długie włosy zazwyczaj przewiązywali je opaską poza tym lubili wszelkiego rodzaju ozdoby na ręce i na szyje głownie były wykonane z rzemienia. Hipisi jako pokojowo nastawiony ruch nie wyrządzali nikomu krzywdy, ale byli totalnymi luzakami, czyli niczym się nie przejmowali byli nie zaradni tylko myśleli o tym jak się dobrze pobawić. Hipisów jest wielu po dziś dzień, ponieważ tak ideologia podoba się wielu ludziom i jest dla nich całkiem wygodna.