Ilość imprez muzycznych organizowanych w ciągu całego roku w Polsce jest niezliczona. Zwłaszcza w sezonie letnim mnóstwo jest koncertów, przeglądów piosenki, biesiad, recitali, dyskotek itp. Sezon zimowy zamyka się w salach, filharmoniach, aulach a lato pozwala na plenerowe imprezy. Każde miasto organizuje swoje „dni miasta” na których nie brakuje koncertów różnych zespołów, tak by i młodzi i starsi znaleźli cos dla siebie. W ofercie większości klubów, pubów znajdziemy kameralne koncerty bardzo znanych i tych mniej znanych zespołów, a typ muzyki zależy od klimatu lokalu. Prawie na każdej imprezie, której towarzyszy muzyka jest komplet osób, a czasem więcej chętnych niż miejsc. Niektóre imprezy są bezpłatne, a niektóre tak jak koncerty światowych gwiazd kosztują nawet kilkaset złotych. Oczywiście największe zainteresowanie wzbudzają znane światowe zespoły, zwłaszcza legendy, które od kilkunastu lat, a nawet kilkudziesięciu, grają na scenie. Wierni fani takich zespołów przyjeżdżają na koncerty z drugiego krańca Polski, a czasem jeżdżą za granicę. Imprezy muzyczne są dla ludzi atrakcja i rzadko kto nie lubi na nie chodzić. Muzyka klasyczna to odzwierciedlenie całej historii i rozwoju muzyki przez wieki. To muzyka która jest dla wszystkich, ale nie wszyscy ją akceptują, potrafią słuchać i doceniają. Muzyka klasyczna jest teraz w modzie, czyli powinno się jej słuchać, chadzać na koncerty, recitale, ale jeśli ktoś jej nie rozumie to nie ma potrzeby się katować. Dla koneserów ta muzyka to raj dla uszu, ukojenie duszy, muzyka która podrywa serce. W tej muzyce można odnaleźć wszelkie ludzkie emocje, namiętności, porywy serc. To muzyka która stymuluje fantazję, rozwija wyobraźnię. Muzyka klasyczna towarzyszy wielu przedstawieniom, operetkom, operom i wymaga skupienia. Nie można jej słuchać jako tła do jakichś czynności, trzeba się w całości jej oddać. Ta muzyka wymaga też szczególnej oprawy, głupio słuchać Mozarta w pidżamie, w kapciach, a znacznie lepiej się jej słucha w garniturze czy fraku w sali koncertowej wśród ludzi taka samo zasłuchanych i skupionych. Najbardziej znani twórcy muzyki klasycznej to Mozart, Beethoven, Bach, Strauss, Chopin, Czajkowski, Liszt, Schubert, Tchaikovsky, Vivaldi, Verdi, Wagner, Handel. Inna nazwa muzyki klasycznej to muzyka poważna.
Ruch ma swoje korzenie w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Rozpoczął się w Wielkiej Brytanii gdzie piłka nożna to niemal religia. Dla radykalnych grup kibicowskich liczy siła , honor , działają wedle zasady „Fight for respect” Ubiorem nie wyróżniają się specjalnie , jedynie szaliki ewentualnie bluzy z herbem klubu, czasami również tatuaże. Z kibicami innych drużyn mogą mieć sojusze bądź też pałać do nich wyjątkowo nienawiścią. Mecze drużyn , których kibice mają tak zwaną „kose” to największe wyzwanie dla miejscowej policji. W Wielkiej Brytanii szczególnie tragiczne były lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte gdy w wyniku zamieszek ginęło wielu ludzi , warto dodać , że w bójkach często używano ( i używa się! ) metalowych przedmiotów , kastetów czy kijów bejsbolowych. Zamieszki z udziałem angielskich kibiców , którzy są uznawani za najbardziej agresywnych , przejawiają się masowo już tylko gdy znajdują się oni poza granicami swojego kraju. Fanatyczni kibice tak zwani ” tifosi” to radykalne odłamy kibicowskie we Włoszech. Malowidła ścienne występowały już w starożytności , obecnej formy zjawisko to nabrało w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych dwudziestego wieku. Ogromne znaczenie dla rozwoju tej subkultury miał wynalazek sprayu , który sprawił , że wykonywanie tych swoistych arcydzieł stało się prostsze i szybsze. Graficiarze nie wyróżniają się specjalnym ubiorem ani poglądami , za to łączy ich wspólna pasja do tworzenia grafiti. Jednak ta pasja spotyka się z różnymi reakcjami ze strony środowiska ludzi , którzy nie specjalnie interesują się tego typu działalnością. Niektórzy z nich inicjują akcje przeciwko graficiarzom , uznając malowidła za nieporządane. Czasami trudno się z nimi nie zgodzić , gdy blok bądź budynek mieszkalny zostaje zamalowany w sposób mu uwłaczający. To samo tyczy się pociągów( pomijając fakt , że ich stan jest opłakany), które nie powinny być malowane bez zgody władz. Na szczęście coraz więcej jest miejsc gdzie graficiarze mają pole do popisu i mogą dać upust swojej malarskiej pasji. Organizowane są konkursy z wysokimi nagrodami dla najlepszych artystów ulicznych. Generalnie wszystko zmierza w dobrym kierunku.
Imprezy mogą odbywać się codziennie i bez ograniczeń, jednakże niektóre terminy są bardziej pożądane niż inne.Jak powszechnie wiadomo, występują okazy studenta odpornego, który balować może od rana do wieczora przez siedem dni w tygodniu a i tak mu to nie zaszkodzi i będzie chciał balować dalej i więcej. Niemniej większa część studenckiej populacji wykazuje po imprezie pewne zużycie materiału, ze względu na co wybór terminu zabawy jest kwestią wielce istotną.Najpopularniejszymi dniami są piątek i sobota z uwagi na następujące po nich dni wolne od nauki i pracy, które z czystym sumieniem poświęcić można na odespanie i wyleczenie kaca. Studenci balują najchętniej na początku i w środku roku akademickiego a następnie w okresie wakacyjnym, gdy następuje przerwa między sesją czerwcową a wrześniową. W przypadku wakacji dzień tygodnia nie gra większej roli, aczkolwiek tendencja piątkowo-sobotnia jest również wyraźnie zauważalna. Przypuszcza się, że powodem jest przyzwyczajenie sąsiadów i policji do terminu rozrywek i niechęć do wybijania ich z całorocznego rytmu. Mogłoby to okazać się zgubne w skutkach. Wybór miejsca na imprezę ma ogromne znaczenie nie tylko w dniu, w którym się ona odbędzie, ale także na przyszłość.Z pewnych względów studenckie rozrywki powinny odbywać się poza granicami miasta na jakimś dzikim odludziu bez kontaktu z cywilizacją. Ponieważ jednak takich miejsc jest niewiele i zwykle nie ma w nich prądu albo dostępu do Internetu, pozostają nam lokacje typowe.Najlepszą z nich jest akademik, ze względu na odgórne przystosowanie do studentów. W przypadku mieszkań wynajmowanych najlepiej jest wybrać takie, któremu nic już nie zaszkodzi, względnie takie, z którego mamy zamiar pospiesznie się wyprowadzić, a którego właścicieli nigdy specjalnie nie lubiliśmy. Mieszkania własne są odradzane, chyba że posiadamy bardzo bogatych rodziców.Miejsce imprezy powinno być położone w strategicznej (niewielkiej) odległości od sklepów całodobowych typu Żabka albo Tesco, pętli tramwajowej lub przystanku autobusowego a także w sporej odległości od jakichkolwiek organów władz miejskich. W niektórych przypadkach korzystne jest położenie w pobliżu szpitala, apteki albo całodobowej przychodni. Sąsiadów najlepiej, gdyby nie było w ogóle.
AC/DC jest australijskim zespołem hardrock’owym, powstanie zespołu datuje się na rok tysiąc dziewięćset trzeciego roku przez braci Young’ów. Zespół jest ikoną muzyki hardrockowej i metalowej obok takich zespołów jak Black Sabbath czy Led Zepellin, jednak muzyka ta przez samych muzyków była określana mianem rocka. Skład zespołu zmieniał się wielokrotnie, lecz największy wpływ na zespół miała tragedia która wydarzyła się dziewiętnastego Lutego tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego roku, kiedy to po całonocnej libacji, pijany Bon Scott zasnął w samochodzie swojego znajomego, który zostawił pijanego Scotta w samochodzie a sam poszedł dalej spożywać alkohol. Nad ranem nie dającego żadnych znaków życia przywieziono do szpitala King’s College Hospital. W akcie zgonu jako przyczynę śmierci podano zadławienie się wymiocinami. Rodzina wokalista postanowiła pochować go w miejscu w którym się wychowywał razem z rodziną gdy był jeszcze dzieckiem, mianowicie w Fremantle, które znajduję w zachodniej części Australii. Grupa ta powstała w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym ósmym roku i początkowo liczyła tylko czterech członków. Jego pierwszy skład tworzyli: John Osbourne, Anthony Lommi, William Bard oraz Terence Butler. W ciągu dziesięciu lat od powstania grupa stała się najbardziej znaczącym zespołem hardrockowym. Jednak w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym dziewiątym roku z grupy odszedł John „Ozzy” Osbourne, który zdecydował się na rozpoczęcie solowej kariery. Największym sukcesem zespołu było wydanie płyty „Paranoid” w tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym roku, która początkowo miała nosić tytuł „War Pigs”, jednak popularność piosenki „Paranoid” wpłynęła na jego zmianę. Pomimo wielu komercyjnych sukcesów zespół spotyka wiele nieszczęść takich jak chociażby uzależnienie zespołu od narkotyków, nieprzemyślane zarządzanie zespołem oraz nieudane eksperymenty muzyczne. Ku uciesze fanów Ozzy Osbourne powrócił do grupy w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku i po powrocie nagrał razem z Black Sabbath cztery płyty, które były pozytywnie odbierane przez fanów oraz krytyków muzycznych.